Week 9: Prison Court, kids en afscheid

En dat was het dan… momenteel zit ik met zeer gemengde gevoelens in het vliegtuig. Natuurlijk vind ik het vooruitzicht – 4 weken door Zuid-Afrika trekken met Simon – ontzettend gaaf, maar aan de andere kant was het afscheid enorm zwaar en voor mijn gevoel veel te snel. Hoe hard ik gisteren wel niet hoopte dat het allemaal slechts een ‘nachtmerrie’ was en mijn tijd in Ghana nog lang niet voorbij was. Maar zoals mijn maatje gisteren al heel mooi zei: “This is not a goodbye, it’s just a see you later!”.

Maandag ochtend heb ik samen met Baby de babies naar school gebracht en zijn we daarna naar Faith gegaan om samen les te geven. Omdat de kinderen nog steeds examens hebben besloten we ICT en Engels met ze te oefenen. Gelukkig had ik de examens al eens mogen doorkijken en kon ik concreet met ze oefenen. Voor het Engels examen moesten de kinderen zich voorstellen en ook opschrijven welke kleur hun huid was. Als voorbeeld op het bord gebruikte ik mijzelf, bij de huidskleur vraag riepen de kids in koor: “OBRONI!”. Na hard gelachen te hebben, besloot ik de kinderen te vertellen dat ze het woord “obroni” of “opibini” in dit geval beter even achterwege konden laten aangezien het een Engels examen was. Thuis heb ik een middagdutje gedaan en ben ik daarna naar de shelter gegaan om met de kinderen te spelen. In de avond hadden we een luie huis avond gepland, mede omdat er een nieuwe volunteer zou komen, maar toen de stroom uitviel en we dus geen licht en ventilatoren meer hadden besloten we toch maar naar Hillyz te gaan. Na een avontuurrijk nachtje belandde ik rond 1 uur in mijn bed en heb ik verder niks meer mee gekregen.

Op dinsdag ben ik lekker in bed blijven liggen en heb ik samen met Yolin een lui Netflix ochtendje gehad. Dit had mijn lichaam echt even nodig. Rond lunchtijd ging ik samen met Yolin naar Junction Mall waar we bij het koffietentje genoten hebben van een Europees broodje – beetje jammer dat we dit nu pas hebben uitgevonden. Na de lunch heb ik een trotro naar Accra gepakt om Dilys op te halen. Na Dilys te hebben voorgesteld aan mijn lieve huisgenootjes gingen we naar de shelter toe. De kinderen hadden gehoord dat er een nieuwe volunteer zou komen en dachten dat Dilys dit was. Na de kat uit de boom gekeken te hebben en een duwtje in de rug “Hee guys stop being shy and come say hi to my sister” besloot Daniel (4) zijn lieve kleine zelf te zijn en Dilys te begroeten, de rest volgde daarna snel. Ik heb vervolgens nog even gevoetbald met de jongens en na ruim een uur met de kids gespeeld te hebben gingen we weer terug naar huis. Hier ontmoette ik dan eindelijk de nieuwe volunteer: een Britse mevrouw van 57. Geweldig dat ze dit doet! In de avond gingen we met het hele huis en Dilys naar Osu voor karaoke night, helaas viel de muziek deze keer een beetje tegen en toen de box heel veel lawaai begon te maken besloten we een taxi terug te nemen en naar Hillyz te gaan.

Woensdag ochtend kon ik weer lekker uitslapen, dit ging mij vandaag aardig goed af en als goed ingeburgerde Ghanees heb ik het voor elkaar gekregen om, ondanks dat school pas om 10 uur begint op woensdag, alsnog te laat te komen. Toen ik op school aankwam waren de kinderen weer druk bezig met een examen. Eenmaal in het lokaal aangekomen vroegen de kinderen mij om hulp, na uitgelegd te hebben dat ik geen Twi spreek en hun eigen gok waarschijnlijk beter is dan mijne besloten ze het verder maar zelf te doen. Weer thuis aangekomen heb ik mijn blog getypt en ben ik de babies gaan halen met Baby. De babies waren weer erg blij toen we ze kwamen halen. Die stralende gezichtjes smelten keer op keer mijn hart! De liefde en het geluk dat deze kinderen met zich meebrengen elke dag is onbeschrijfelijk. Na de babies thuis gebracht te hebben en even bij de shelter gespeeld te hebben besloot ik met mama te gaan bellen. Toen ik vertelde dat ik er nog lang niet klaar voor was om weg te gaan werd ik omgekocht met videobeelden van de voorraad eten die mama voor me klaar had liggen – liefffff! Al is het wel zonde van mijn onbedoelde Ghanese dieet. Na uitgebeld te zijn ben ik weer gaan spelen in de shelter. Na een fijn en uitputtend middagje heb ik genoten van een nog steeds werkende douche – dag 4 al!! Nieuw record – en heb ik daarna mijn tas ingepakt. Ed en ik zouden de volgende dag met Racheed en Dilys mee gaan naar een Prison Court in de Eastern Region en omdat we vroeg zouden vertrekken had Racheed ons aangeboden om bij hem te slapen. Na een gezellig avondje in Afrikiko met Ed, Yolin en Baby werden Ed en ik rond 11 uur opgehaald door Racheed en gingen we iets na middernacht naar bed.

Donderdag ochtend werden Ed en ik om 5 uur wakker gemaakt. Wij zijn beide geen ochtendmensen dus dat leverde nog wel leuke taferelen op gezien het tijdstip... Om 6 uur zaten we, ondanks dat we moeite hadden, netjes op tijd in de auto en gingen we Dilys halen. Toen Dilys de auto in kwam lag ik languit op de achterbank wakker te worden en was ze zo lief om mij haar schoot aan te bieden, hier heb ik dankbaar de rest van de rit gebruik van gemaakt. Rond 8 uur kwamen we aan bij de prison en ruim een uur later gingen we naar binnen. Eenmaal binnen werden Ed, Dilys en ik ergens heen geleid vanaf waar we als niet council toch alles konden zien en horen. Er waren vandaag ongeveer 30 gevangenen die gebruik wilden maken van het Justice for All project en deze gevangenen werden verdeeld over 2 judges. De court proceedings verliepen allemaal vrij snel: de council vertelde de judge wat voor misdrijf de gevangene begaan was, op welke grond (bijv. onrechtmatige aanhouding, unfair trial of mental issues) hij beroep wilde aantekenen en pleitte vervolgens voor vrijlating, borg, strafvermindering of psychiatrie. Bijna twee uur later was ik, ondanks dat het echt ontzettend gaaf was om dit mee te maken, mijn focus wel een beetje kwijt. Gelukkig was ik in goed gezelschap en kon ik vanaf waar wij zaten ook heel goed het gevangenisleven observeren. Wat mij opviel was dat, ondanks dat de leefomstandigheden minder zijn dan in Nederland, de gevangenis op een ‘relaxte mini community’ leek. Rond 1 uur verlieten we de gevangenis, hadden we lunch en stapten we een uur later in de auto terug naar Accra. Na een complete fotoshoot op de achterbank overleefd te hebben viel Dilys uiteindelijk in slaap en heb ik genoten van de leuke Ghanese landschappen. Toen we aankwamen in Accra was het verkeer niet te doen, dus besloten Ed en ik bij een barretje wat te gaan drinken tot de files voorbij waren. Rond 9 uur kwamen we uiteindelijk thuis. Na een douche – ja ja hij werkte nog steeds, wat een luxe! – hadden we het erover hoe erg het niet als kerst voelt en besloten we om dit gevoel toch een beetje te creëren met foute kerstliedjes en kerstmutsen.

Vrijdag hadden we – gelukkig na de 20 uur dag van gisteren! – een kort dagje op school. Eenmaal thuis ging ik een dutje doen, na een uur kwam Hanna mij wakker maken, omdat Anniek er was. Toen Anniek weer weg was ben ik nog geen half uur later weer, dit keer in de woonkamer, in slaap gevallen. Na weer ontwaakt te zijn besloot ik nog even naar de shelter te gaan om met de kindjes te spelen en te knuffelen. Na het eten viel ik wederom in slaap, gelukkig waren mijn huisgenootjes zo lief om mij wakker te maken voor zij naar Hillyz vertrokken. Hier hebben we een gezellig avondje gehad met ons huis en Anniek haar huisgenootjes.
Zaterdag werden Yolin en ik om 9 uur wakker en toen we de keuken in liepen stond er chocoladetaart klaar als ontbijt. Bijzonder ontbijt wel, maar vooruit haha. Na het ontbijt gingen we naar de shelter, omdat de kinderen een einde-examens-feestje hadden op school en wij hiervoor uitgenodigd waren. Op zijn Ghanees werd er natuurlijk voornamelijk gedanst en deden de kinderen dance battles tegen elkaar. De babies werden na een tijdje hangerig wat eindigde in Ruth die kei schattig op schoot in slaap viel. Rond 3 uur ging ik met Yolin naar Juntion Mall en daarna naar huis. Omdat we allebei weer moe waren hebben we lekker op onze bedden gehangen tot de rest thuiskwam. In de avond gingen we naar Accra Mall naar de burger place, omdat Roan, Ed en ik bijna naar huis gaan en hier nog wel een keer wilden eten. Na een heerlijke burger gingen we met een taxi terug en werden Dannet en ik halverwege gedropt bij een ‘grand club opening’ waar Anniek en Proxy ons voor uit hadden genodigd.

Zondag morgen werd ik verrast met een nieuwe roomie, omdat ik al vroeg wakker was en niet meer kon slapen bood ik aan om samen met haar naar de Mall te gaan om boodschapjes te doen, geld te pinnen en een telefoonkaartje te regelen. De telefoon winkel was helaas nog dicht dus we besloten in Vida Cafe te wachten. Vida is de enige plek met Wifi en hier heb ik vandaag weer goed gebruik van gemaakt. Via videocall met mijn ouders heb ik Feyenoord gekeken en heb ik 4 goals mogen bewonderen, daarna moesten we helaas verder. Heerlijk! Weer thuis ben ik langs de shelter gegaan en heb ik mijn tas ingepakt. Einde van de middag ging ik samen met mijn roomies, Anniek en Proxy naar Sangobeach voor een gezellig chill middagje. In de avond gingen we met het huis bij de burger place op Brigade eten en daarna zijn we met zijn allen naar Hillyz gegaan. Wat grappig was, was dat einde van de avond alle Clubs op waren en we over moesten op Heineken… Thuis vind ik dit heel lekker, maar na deze avond kan ik toch wel met zekerheid stellen dat ik de Clubs ga missen. Het Ghaneze bier is echt ontzettend lekker en veel minder waterig dan Heineken.

Maandag was het dan zo ver… tijd voor deze lang tegenop gekeken goodbyes. Ik werd wakker met een enorm brok in mijn buik. Toen ik na het ontbijt, eerder dan normaal, naar de shelter liep bleek de schoolbus vroeg te zijn en waren de kinderen al weg. Ondanks dat ik het heel erg vond om nu niet echt afscheid te kunnen nemen van de kinderen, betekende dit wel een hard afscheid minder! De dag zou nog zwaar genoeg worden. De eerste om afscheid van te nemen waren de lieve kleine babies, die maar wat graag dikke knuffels en kusjes uitdeelden. Ook op school waren de kinderen ontzettend lief voor me en gingen ze me helemaal knuffelen en bedanken, ondanks dat 2 kindjes het niet helemaal snapten: “Madame, kom je dan in het nieuwe jaar weer terug?”. Na vervolgens thuis de laatste dingetjes ingepakt te hebben was het tijd om afscheid te nemen van mijn huisgenootjes, welke voelen als broers en zussen. Zo gek en moeilijk om na 2 maanden 24/7 samen gewoond te hebben en zoveel te hebben meegemaakt ineens weg te moeten. Baby en Yolin waren zo lief om me vervolgens naar de taxi te brengen. Rond half 1 kwam ik, zoals afgesproken met Racheed, aan op de Law Office om Dilys te kimnappen. De rest van de middag heb ik met Dilys doorgebracht bij een coffee tentje in Marina Mall, een Mall tegenover het vliegveld. Anniek kwam halverwege de middag ook nog heel lief even langs. Na een gezellig, en hard nodig, middagje was het rond 6 uur helaas echt tijd om naar het vliegveld te gaan. Ondanks dat ik Dilys afgelopen week verteld had dat ze niet mee mocht naar het vliegveld liepen we uiteindelijk toch samen naar het vliegveld. Hier op het vliegveld mogen echter alleen mensen die daadwerkelijk reizen naar binnen, dus na de “Kim remember it’s not goodbye, just a see you later!! Happy thoughts, go explore the world and spam me a lot!” speech van dit altijd positieve en lieve maatje ging ik alleen naar binnen. Bye bye lovely Ghana!

Komende 4 weken zal ik samen met Simon Zuid-Afrika onveilig gaan maken. Vooral het links rijden en schakelen gaat een uitdaging worden, maar dat zal vast gaan wennen – hoop ik. Behalve de eerste 2 nachten en het Kruger Park op het einde hebben we eigenlijk, bewust, nog niks geboekt. We gaan zien waar we belanden. Op naar nieuwe avonturen en mooie herinneringen!

Kusjes vanuit ergens boven Africaaa