Week 26: Manila, goodbyes en Bali

Selamat Siang (ofwel: goedenmiddag) vanaf het heerlijk warme en gemoedelijke Bali. Vergeleken met Manila is het een dorp hier, wat een verandering. Niet meer overal skyscrapers of files en het Boeddhisme staat hier weer centraal. Ondanks dat ik Metro Manila wel een beetje mis, wat schijnbaar raar is, vind ik deze verandering ook wel even lekker. Weer frisse lucht. Momenteel zit ik heerlijk op een loungestoel aan het zwembad, het enige wat mist is een cocktail haha. Afgelopen week was wederom een veel bewogen week, met veel fijne en leuke dingen, maar ook een week vol afscheid. Hoewel ik het lekker vind om alleen te zijn en mijn eigen dingetje te doen, zal afscheid nemen nooit helemaal gaan wennen. Maar guess that’s the downside of this life…

Vrijdag de 13e vlogen mam en ik ‘smorgens vroeg terug van Puerto Princesa naar Manila. Mooi gekozen datum voor een vlucht, haha gelukkig zijn we beide niet bijgelovig. Weer terug in de city deden we er ruim een uur over om vanaf het vliegveld naar het hotel te komen, gotta love the traffic in Manila. Aangekomen bij het hotel was onze kamer nog niet klaar, dus zijn we maar bij Starbucks gaan wachten. Er zijn naardere plekken haha. Nadat we eindelijk ingecheckt waren, namen we een Grab richting Mega Mall. Mam die wel van Malls houdt, was erg onder de indruk van hoe deze Mall prachtig zijn naam waar maakte, want Mega is deze Mall inderdaad. Hier kun je prima 3 dagen verdwalen. Na wat rondgedwaald te hebben in Mega Mall liepen we richting Nannie haar werk, om samen wat te gaan eten. Eunice had me een paar weken geleden gelukkig al geleerd hoe lekker Italiannis is, dus dit werd dan ook mams laatste avondmaaltje in Manila. Italiaans eten zoals het hoort! Na het eten wandelden we nog wat rond in de Mall, aten we een ijsje en eindigden we de avond met een Amaretto Sourz bij Brotzeit. Weer heerlijk Europese avond dus. Maar wel een fijn en gezellig avondje.

Zaterdag ochtend hadden we een slum tour op het programma staan. Aangekomen bij de meeting point zagen we al heel goed het verschil tussen het gedeelte in Manila waar wij verbleven en dit gedeelte. Na een ontbijtje, welke in een “I love mornings” doos kwam – paste echt perfect bij mij dus… NOT – vertrokken we met local vervoer (jeepney en tricycle) richting de sloppenwijken van Baseco. Een Jeepney is een soort van overdekte pick up truck met 2 lange banken, waar veel te veel mensen in zitten. Eenmaal in Baseco werden we door onze gids, welke een local was, door de wijk begeleid. Toen ik deze tour boekte had ik ‘slumdog millionaire’ taferelen verwacht, maar dit bleek heel erg mee te vallen. De beruchte ‘Smokey Mountain’ (de vuilnis berg), was gelukkig al geheel verdwenen en mensen wonen tegenwoordig in huisjes vergelijkbaar met de (armere) dorpjes in Ghana. Echt sloppenwijken wilde ik het dan ook niet meer noemen. Erg fijne verandering wel, dat mensen tegenwoordig een dak boven hun hoofd hebben en ze zelfs bezig zijn met het plaatsen van toiletten. Wat ik verder leuk vond aan de tour waren de kinderen die nieuwsgierig achter ons aan liepen en kei blij werden als ze een high five kregen. Leuk om op deze manier iemand zijn dag te kunnen maken. Na een ochtendje sloppenwijken belandde we in Intramuros, de oudste wijk van Manila. Intramuros betekent letterlijk “binnen de muren” en is een overblijfsel van de Spaanse kolonisatie. Behalve dat we dit wisten, voelde het ook ineens alsof we in een Spaans dorpje liepen. Zo gek! Wat ik wel fijn vond aan Intramuros was het heerlijk gemoedelijke sfeertje. Na wat door het stadje gelopen te hebben, besloten we een break te houden in Starbucks. Na een taartje en kopje koffie bestelden we en Grab terug naar Makati, waar het voor mam tijd was om haar tas in te pakken. Nadat alles ingepakt was besloten we nog richting een Mall vlakbij het hotel te lopen. Aangekomen op de bovenste verdieping van de Mall, werden we aangesproken door een vrouwtje welke begon over een private event met hapjes… bij het woord hapjes had ze mij natuurlijk al en omdat we toch nog moesten eten, besloten we maar mee te gaan. Voor wat hoort wat, daar waren we ons prima bewust van en we waren dan ook niet erg verrast toen de aardige mevrouw ons (of vooral mam) kei luxe condo’s probeerde aan te smeren in Manila. Tijdens het praatje werden we overigens verwend met het lekkerste eten dat ik in een tijdje gehad had, dus over dit praatje kon ik mij dan ook wel heen zetten. Wat ik wel bizar vond, was het contrast deze dag: van de ‘sloppenwijken’ naar een kei luxe private event met veel te lekker eten. Gek was dat! Na het praatje, 3 filmpjes en de proeverij was het tijd om terug te gaan naar het hotel en een Grab te boeken naar het vliegveld. In tegenstelling tot Nederland, mag je hier alleen maar het vliegveld op als je ook daadwerkelijk gaat vliegen. Omdat ik mam niet alleen wilde laten nog, wist ik mij naar binnen te bluffen met mijn Bali ticket van woensdag en kocht ik ons op deze manier nog wat extra tijd. Na een vlotte incheck was het dan tijd voor wederom een “see you later!”. Ondanks dat het wel zwaar was, wisten we beide ons hoofd op happy thoughts te zetten en gingen we naar een knuffel uit elkaar. Tot in Nederland! Wanneer dat ook mag zijn…

Zondag ochtend ging de wekker weer gezellig om 5.30. Ik word nog eens een ochtend mens… Haha nee, die wekker blijft naar! Na met veel moeite uit bed gerold te zijn, ging ik richting Quezon (noord Manila) om Eu te meeten. Vanaf hier reden we richting het huis van een van haar vriendinnen, waar we nog verwend werden met ontbijt – inclusief rijst, en ja ik heb t ook zowaar gegeten – voordat we richting Pampanga reden voor een dagje wakeboarden. Mijn laatste keer wakeboarden in Nederland was geen hoogtepunt, aangezien ik hard faalde, maar een dagje afleiding en watersport was meer dan welkom. De timing had ook niet beter gekund, aangezien dit mij direct uit mijn negatieve spiraal van het vertrek van mam trok. Aangekomen in Pampanga aten we eerst wat, voordat we het water in gingen. Ondanks dat het wakeboarden nog steeds niet fantastisch ging, ging het al beter dan in Nederland. Misschien leer ik het ooit nog wel haha. Behalve wakeboarden hebben we nog gevoetbalt en heerlijk langs het water gehangen. Fijn dagje. Op bepaalde momenten waande ik mij zelfs even weer in Nederland, lekker aan het water, chillen met vriendinnetjes. Leuk hoe zoiets mogelijk is zover van huis af. Terug van Pampanga naar Manila begon het ineens heel hard te regenen, heus niet leuk dat mam de zon meegepikt heeft, wat files opleverde rondom Manila. Gotta love the city. We deden er dan ook 3 keer zo lang over om thuis te komen… Na middernacht kon ik dan ook eindelijk inchecken bij mijn hostel, waar Mathies op de trap zat. Mathies ken ik uit Koh Tao. Kei leuk om hem weer even te zien. Uiteraard hebben we deze reunion gevierd met drankjes, pool en gezelligheid en duurde de nacht ietsjes langer dan gepland. De details laten we verder maar voor wat het is.

Maandag sliep ik eerst uit en vertrok ik einde van de middag weer richting noord Manila voor een middagje met Eu. Omdat we beide van koffie en dieren houden, stelde Eu voor om naar een honden en katten café vlakbij te gaan, top idee! Onderweg kwamen we nog een Tim Hortons tegen, good old Canada times. Behalve dat ik toen mijn koffie mierenzoet dronk en nu zwart, maar gelukkig zijn er dan altijd nog de Timbits (soort van mini donuts/oliebolletjes). Fijne flashback, welke ook meerdere berichten opleverde van mensen die ik ken uit Canada met de vraag of ik in Canada was. Grappig! Na een koffie en Timbits liepen we door richting het honden en katten cafeetje, om te spelen en knuffelen met deze schattige beestjes. Blijft altijd fijn om met lieve diertjes te spelen. Ruim een uur later vertrokken we vanaf het café naar Eu haar huis, waar ik haar familie ontmoette en mij wederom waagde aan local eten. Net als iedereen thuis, was ook Eu onder de indruk dat ik netjes mijn bordje leeg gegeten had. Vraag met niet wat het was haha. Na het eten vertrokken we richting Sparta voor een avondje voetbal, waar Mathies nog gezellig kwam joinen.

Dinsdag skipte ik de ochtend en ging ik rond begin van de middag samen met Mathies richting BGC voor een middagje Mind Museum. Het Mind Museum is een beetje vergelijkbaar met NEMO Amsterdam en brengt dan ook heerlijk het kind in je naar boven. Een van de leukere museums dus waar we speelden op een piano trap, ons haar lieten ontploffen met een statische bal, op bezoek gingen in space en speelden met strandballen die zweefden in een luchtbel. Op de bovenste verdieping kwamen we in de zeemechanisme wereld, waar Mathies de bek van een een Walvis beeld ingeklommen was. Twee vrouwen die toevallig voorbij liepen hadden dit niet gezien, wat dus grappige taferelen opleverde (lees: ze sprongen omhoog en gilden) toen Mathies iets naar mij riep vanaf de walvisbek. Haha oeps. Vanaf het museum liepen we door naar the Pancake house voor dinner, waar we overigens hamburger met pasta aten... kei logisch wel en daarna namen we een taxi naar McKinley Hill Stadium, voor mijn voorlopig laatste voetbaltraining. Dit ga ik wel enorm missen. Na 2 uur training en partijtjes gingen we samen met Eunice naar Brotzeit voor een avondje cocktails, tafelvoetbal en gezelligheid.

Woensdag was het mijn laatste dag in Manila en omdat ik de avond ervoor nog niet toe was aan een “see you later Eu”, besloten we te lunchen in de Mall bij haar werk. Dit gedeelte van Manila, lijkt in tegenstelling tot de rest van de stad, heel erg op LA, inclusief de Walk of Fame. Te raar. Terwijl Eu en ik gingen lunchen, ging Mathies naar de kapper, waarna we afscheid namen en Mathies en ik nog wat rondliepen door fake LA. Toen we toch nog zin hadden in een koffie, liepen we naar de Starbucks naast Eu haar werk, waar Eu besloot een koffiepauze in te lassen en ons te joinen. Fijne verassing om toch nog even die see you later uit te stellen. Na de koffie gingen Mathies en ik terug naar ons hostel, waar ik mijn spullen pakte en een Grab bestelde. Bye bye Mathies, see you in Holland! Off to Bali! Met een dubbel gevoel stapte ik het vliegtuig in. Ondanks dat Manila zelf niet een fantastische stad is, heb ik het hier wel heel fijn gehad door al deze lieve en leuke mensen om mij heen en enorm genoten van het feit om weer even te kunnen voetballen. Op het vliegveld belde ik nog met mamsie en aangekomen in het vliegtuig bleek deze niet vol te zitten, heerlijk 1.5e stoel. De vlucht verliep soepel en op het vliegveld in Denpasar stond mijn hostel pickup al klaar.

Vandaag werd ik eind van de ochtend wakker in mijn bunkertje. Mijn hostelbed is ontzettend fijn, heeft gordijntjes en de kamer was heerlijk donker en koel door de airco. Fijn ochtendje en een perfect recept voor uitslapen. Na een douche liep ik richting de Mall, waar de Starbucks, of all places, mijn eerste stop was. Daarna liep ik nog wat rond door de Mall, regelde ik een SimCard en momenteel zit ik heerlijk aan het zwembad mijn blog te typen. Over een uurtje ga ik wat eten met een van mijn kamergenootjes, een Belgisch meisje en verder heb ik eigenlijk nog geen plannen hier in Bali. De komende paar dagen zal ik in Kuta verblijven en maandag Baby ophalen van het vliegtuig, met wie ik het eiland zal gaan bekijken. Cannot wait to reunite again, ondanks dat reunions komen met goodbyes…

Liefs vanuit Bali!

Ps. geniet van het fijne zonnetje dat mam voor jullie heeft meegenomen.